Tag Archives: zzp

Eigen Risico

13 mrt

Gekmakend is het, wel willen maar niet kunnen werken en een AOV met eigen risico tijd. De eerste drie dagen loop ik juichend in de zon: “Eindelijk vrij. Kijk mij eens genieten als zeer goed verzekerde, hardwerkende ZP’er. Ik heb het meer dan verdiend. Geen baas of manager die het mij verbiedt.”

De volgende dagen wordt alles zwart, ben ik ziekelijk jaloers op mijn man. Want ik blijk een maand eigen risico te hebben, vier weken geen inkomsten. Hij kan lekker naar zijn werk, belangrijk zijn, gewaardeerd worden, geld op zijn bankrekening overgeschreven krijgen en ik zit thuis. Met een ongenadig harde nadruk op THUIS. (Minder op ‘zitten’, want dat kan ik toch niet als zelfbenoemde ADHD-er.)

Ik ben nu vergevorderd in week vier. De week van het paarse gips, na roze en blauw. Ja, het is slechts links. En ja, ik ben rechts. Maar christ, wat is het onhandig. Mijn respect voor gehandicapten heeft het hemelse bereikt. Ik mis mijn auto, mijn niet op INSERT en andere foute toetsenbordknopjes drukkende corrigerende linker, een mobiel zonder speakerstand en de snelheid van handelen.

Voor 70% arbeidsongeschikt heet het in verzekeringstermen. Maar genieten kan ik niet van de verplichte rust. Ik hijs me straks weer gewoon op de fiets om mijn nog functionerende 30% ergens aan de andere kant van Nederland te krijgen. Traag zal ik met één hand aan het stuur naar het station trappen. Onderweg twijfelend of dit niet blijvend is en mezelf te vervloeken voor het niet hebben van een baas, collega’s, degelijke verzekering en loonstrook. Nog slechts vijf dagen eigen risico te gaan…Eigen risico

  2011

Op gesprek…

27 jun

´Welkom, ik ben de pakketmanager´. Braaf schud ik de hand van de man, verberg mijn glimlach niet en verpest mijn kansen op deze interim klus. ´Aha, uw werkt bij TNT post.´ Dodelijk ernstig blikt de man terug: ´Nee, wij doen in verzekeringen. En verzekeringen gaan in pakketten, op maat, vooral voor onze grotere klanten. Mijn eindverantwoordelijkheid, begrijpt u´. Oeps, nu achteraf zie ik waar het fout ging. Toen ter plekke had ik geen flauw benul. Prima gesprek, nog betere match met het gevraagde profiel en zeker senior aan mijn voorganger die ik in de draaideur passeerde. Fluitend zat ik in de auto, twitterend over de mooie wereld om mij heen. Toffe collega´s leken het me, helemaal geen grijze muizen of saaie pieten. Lekker groen fris gebouw. Ja, daar zou ik me de komende vier maanden wel kunnen vermaken. En ach, dat alles aangaande internet pas in 2012 gerealiseerd kon worden wegens wachtlijsten – zelfs in eigen gelederen kennen verzekeraars wachtlijsten – leek mij een uitdaging. Totdat het telefoontje kwam. De bemiddelende dame durfde het bijna niet te zeggen, zij had mijn tweets ook gezien. ´Ze hebben niet voor jou gekozen. De klik was er niet´, sprak zij op zachte toon.

Ik begreep er niets van.  Had ik dan toch te lang bij bureaus gezeten? Was ik de aansluiting met de realiteit kwijt wegens het schrijven van mijn boek? Moest ik mij meer conformeren aan het klimaat bij opdrachtgevers? Bijna, verleidelijk, bijna had ik een mantelpak en jasje aangeschaft, mijn haren strak geföhnd en onopvallende make-up opgedaan. Bijna… totdat mijn bij de bank werkende buurvrouw proestend van de lach zei wat ik moest horen: ´Ach meid, maar daar pas jij toch helemaal niet. Als ze jou niet trekken in deze vorm, doe dan geen moeite. Want denk je echt dat jij je vier maanden lang in een mantelpak zal hijsen? Pakketmanager bij TNT, briljante grap… ´ Goed een fan erbij, nu nog werk.

Geplaatst op 26 juni 2011, Importante.nl, projectbureau voor vrouwen met ambitie

%d bloggers liken dit: