Tag Archives: politiek

Beslagen bril

29 Mei

Ilja Pfeiffer verwoordde mooi in zijn column hoe ver we verwijderd zijn van objectieve berichtgeving: “De kop boven het vervolgbericht in de NRC, baken van nuance, luidde: ‘Schutter in Quebec is fan van Trump en Le Pen.’ Dat zeggen ze van moslims nou nooit. Die zijn geen ‘schutters’, maar levensgevaarlijke terroristen. En die zijn geen ‘fan’ van Abu Bakr al-Baghdadi, zoals je ook fan van Gerard Joling kunt zijn, een beetje meelijwekkend maar op zich onschuldig, nee, die zijn geradicaliseerd in het gedachtegoed van IS.”

Ook ik draag een beslagen bril, bekijk de dingen zoals ik ze wil zien of denk dat ik ze lees. Niets mis mee, zo lijkt. Totdat je die column van Ilja Pfeijffer leest. Nu ik oplettend lees en kijk, besef ik me pas hoe diep in de haarvaten van de verslaggeving onze westerse superioriteitsgedachte is doorgesijpeld. Best schokkend, zeker als je denkt onafhankelijke opiniestukken te lezen. Toch weet ik niet zo goed wat ik anders moet raadplegen, want ook internet staat bol van de suggestieve berichten.

Totdat..

Ik van Bellingcat hoorde. En Christiaan Triebert. Online opensource investigation, de nieuwe manier om feiten rond gebeurtenissen op te sporen. Echt duvels interessant, maar helaas: tijdrovend. Zo reconstrueerde Christiaan vanuit Kuala Lumpur in 8 dagen tijd wat er rond de vermaande coupe in Turkije gebeurd was. De bronnen? Facebook, whatsapp, instagram, google maps en nog tig sociale media. Foto’s, geluiden, routes, korte tekstberichten, telefoonnummers en nummerborden vormden een spoor naar een Turkse legereenheid die wel verdacht dichtbij de president kwam zonder instructie. En dan kun je een duidelijke conclusie trekken: “Er was sprake van een coupe poging en ja die was geleid vanuit een legereenheid”. Feitelijk een juiste conclusie.

Maar…

Nu de beslagen bril af is, vraag ik me af in hoeverre sociale media berichten, foto’s en routes gemanipuleerd zijn. Dus of Bellingcat wel het ei van Columbus is, want conclusies gaan scheef als de feiten veranderen. In de tv-serie Homeland is de geheime dienst in het geniep zo actief op sociale media dat zij zelfs de politiek beinvloeden. Dat kan dus en is eenvoudig. Daarom opteer ik nu voor een schoon gepoetste bril met lichtgele glazen. Zodat ik vrolijk met open zonnige blik onderwerpen kan bespreken met degene die de andere krant heeft gelezen, die altijd op zijn mobiel zit en degene die uitsluitend televisie kijkt. Och nou vergeet ik die ene ver weg levende ziel die alleen radio luistert of uitsluitend nog in persoon communiceert. Ook hun mening wil ik graag horen, voordat ik de mijne vorm. En zo wil ik het graag zien, iedereen zijn eigen waarheid die mag wankelen en vervormen tijdens interactie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Angst regeert

6 Mrt

Mijn man telde de foto’s in de NRC: “Vijf. En dan heb ik de artikelen die over die man gaan of aan hem gerelateerd worden nog niet mee geteld. Vind je het gek dat de wereld verdeeld raakt? Waarom wordt die niet wat meer genegeerd?”

Goeie vraag, lastig te beantwoorden. Lezers zijn hongerig naar achterklap. Verslaglegging is saai. Insinueren geeft bestaansrecht, ook al is het kwijnend. Dus is de kijker, luisteraar en lezer overgeleverd aan zwart-wit verhalen zonder nuance, want dat verkoopt.

De achterklap regeert en dus kies je graag ongenuanceerde leiders, liefst type straatvechter. Je kunt immers heerlijk over ze roddelen. Je bent overzichtelijk ‘voor’ of ‘tegen’ hun beleid, omdat dat beleid nooit grijs is maar altijd zwart of wit. Je hoort uit eerste hand hoe het met het land gaat, want de straatvechter is jouw vriend en dus deel je wat app-groepen en facebookpagina’s. Maar je bent ook angstig, omdat een straatvechter nou eenmaal vijanden heeft en aangezien hij jouw leider is, zijn dat ook jouw vijanden. En die vijanden beletten jou om net zo succesvol te zijn als de leider. Want dat je net zo succesvol als hem kunt worden, dat staat vast. Iedereen heeft immers kans op de ‘selfmade man’ status.

De meeste populistische politici zijn selfmade, tonen groots de eigen successen, falen nooit, gaan niet in discussie en geven altijd anderen de schuld van het onrecht in de wereld. Deze ‘nieuwe leiders’ staan aan de zijlijn van het voetbalveld en zijn helden omdat zij altijd de poule winnen, de juiste man uitschelden en volop sponsoren. Je ziet ze nooit als vrijwilliger in de late uurtjes lijnen trekken, kantines vullen of kleedkamers schoonmaken. Ieder heeft nou eenmaal zo zijn eigen inbreng. En dat de zoon van de leider in het eerste speelt en nooit op de bank zit ondanks zijn lage effectiviteit, dat heeft zijn vader voor hem verdient. Je ziet en hoort vooral over die ene geweldige goal van de zoon, drie jaar geleden, die goal die de wedstrijd totaal veranderde. Keer op keer in de eigen vertrouwde social media.

Juist het zwart wit denken over de eigen leider voedt de angst. Bij het ene deel van het land is er de angst dat jouw leider wordt afgezet door het tuig dat tegen hem is. Het andere deel is bang voor de daden van de leider en zijn aanhang, die hen als vijand beschouwt.

Wat de wereld nodig heeft, is een opfriscursus ‘vragen stellen, luisteren en nuanceren’. Dat begint bij jezelf. Liken, forwarden en posten mag alleen nog maar als je er een reactie bij plaatst in de vorm van een vraag. Zorg dat je discussieert over wat je leest, ziet en hoort. Doe dit met mensen die je wel en niet kent, liefst gewoon als je naast of tegenover ze zit.Want niets is leuker dan leren van de ander in plaats van angst hebben voor het onbekende. Een plaatje kan duizend dingen zeggen, maar alleen als je praat met de maker ontdek je nuances en voeg je er zelf nieuwe aan toe. Samenleven kan alleen in vertrouwen, niet in angst.

Journalisten: negeer iemand die geen vragen wil beantwoorden, want alleen dan kan het hoor-wederhoor principe zijn werk doen. Samenleven begint daar waar mensen met elkaar in gesprek zijn en als dat gesprek er niet is, is er ook geen ‘samen’. De wereld is nooit zwart-wit geweest. Stop de angst.

20150226_103353

%d bloggers liken dit: