Tag Archives: platteland

Logees I

23 jan

“Mam, ik hoor geknaag.”

Mijn zoon van 14 heeft wel vaker geen zin om naar bed te gaan, dus ik doe het af met: ‘Ik zet morgen een muizenval dan zal het wel over zijn’.

Hij geeft op en gaat slapen, want muizen huizen graag op zijn vliering, zeker als het kouder wordt.

’s Nachts verwijder ik een mega wesp uit de badkamer. Er gaat geen licht branden. Wel zeg ik wat bibberig tegen mijn echtgenoot dat dit toch wel echt een hele grote was. Hij verklaart me voor gek dat ik het beest niet dood. Tsja, het zat in mijn opvoeding: ‘Wespen zijn nuttig, die mag je niet zomaar doodslaan. Bovendien worden ze agressief als je mist.’ Genoeg dreiging in die educatieve opmerkingen om te leren hoe je een wesp met een plastic beker en papier vangt en vrij laat. Heel nuttig op het platteland en ook toepasbaar bij spinnen en langpootmuggen.

De volgende morgen zitten er in elke slaapkamer wespen en dikke zwarte vliegen. Als ik stil sta, hoor ook ik knagen in de kamer van mijn zoon. Het geluid doet me denken aan het geluid dat ik al de hele zomer bij de schuur hoor. Ik laat alle wespen naar buiten, schrijf op de boodschappenlijst ‘muizenval’ en denk er niet meer aan.

Dezelfde dag, na de voetbaltraining zegt mijn zoon: “Ma zou het geen nest zijn?”

“Nest? Hoezo nest? De vogels broeden in mei, misschien juni, het is eind september.” Ik begrijp hem niet.

“Nee, een wespennest. Op mijn zolder, weet je nog?” zucht mijn zoon geërgerd.

Eenmaal thuis lopen we om het huis heen. En ja hoor, daar hangt een grijze slurf net boven het Franse balkonnetje. We tellen zo’n dertig wespen die in en uit vliegen, dat lijkt behapbaar. Binnen zitten er ook weer een stuk of acht. Op zijn kamer hoor ik nu een aanzwellend zoemend geknaag.

‘Shit’. Dat wordt de kamer vergrendelen.

Zoonlief slaapt vanaf dan op de kamer van de jongste, de jongste bij ons en de middelste op haar eigen kamer. Maandag google ik wespenbestrijding en mijn gemeente. Ik kom direct op de ongediertebestrijdingspagina van mijn gemeente uit. Nee dus, het is een commerciële webverwijzer. Het kan me niet schelen, de gemeente vergoedt toch niet. Dinsdag komt de lokale held van de ongediertebestrijding.

…..  wordt vervolgd ….

Column over het leven op het platteland als recht geaard stadsmens. Dit maal in twee delen, omdat we het hier hebben over een zeer hardnekkig volkje. Maandag 30 januari 20.30 uur deel II.

Advertenties

Kat

16 jan

‘Sluipmoordenaar’ kopte de krant. Mijn krimi antennes gingen in de ontvangst stand. Maar al na twee zinnen bleek dat het niet ging om een sappig verhaal over een mens, maar dat we op onze hoede moeten zijn voor een huisdier. Voor de kat welteverstaan. ‘Want’, aldus de expert: ‘de vogelpopulatie loopt hard terug nu er teveel katten rondlopen in Nederland. Niet alleen is het aantal katten nog nooit zo hoog geweest, ook het aantal dat kleinere dieren aanvalt, is enorm gestegen’.

Het verband tussen meer katten en meer dode vogels zie ik niet meteen. Zeker als je weet dat specifieke vogelziekten doodsoorzaak nummer één zijn bij de vliegende slachtoffers. Ik zie wel een verband tussen meer stadskatten en meer dode vogels. In een land waar de kattencafés oprukken, lijkt het niet onlogisch dat er veel verwende katten zijn. En verwende dieren gaan zich vervelen. En wat doen dieren die zich vervelen? Juist, die bedenken spelletjes die net niet mogen, maar wel aandacht trekken. Van een expert bijvoorbeeld. Eén die goed kan tellen. En wat is er nou leuker om een echte geuzennaam te krijgen: ‘sluipmoordenaar’. Prachtig toch, de stadskat lacht in haar pootje.

Maar de hardwerkende plattelandskat dan? Wat draagt die bij aan het predikaat ‘sluipmoordenaar’? Na wat rondvragen blijkt de plattelandskat voor de meesten toch een dier met de nuttige gewoonte om muizen te verjagen. Veelal huizend in de schuur is zijn bestaan bijna net zo belangrijk als dat van de waakhond. ‘Ja ze jongen makkelijk. Dus je hebt zo nieuwe. Da’s handig want die houden het hooi schoon. Dat kun je van een goede waakhond niet zeggen.’ Uiteraard vergist de kat zich wel eens en legt een nachtegaal voor de schuurdeur. Maar aldus een buur: ‘dat zijn bijna altijd de zieke exemplaren’.

Dus alhier introduceer ik graag de term ‘euthanasie kat’ voor de plattelandskat, die ook wel een graantje mee wil pikken van de beruchte geuzenstatus van zijn stadsgenoten.

%d bloggers liken dit: