Tag Archives: het nieuwe werken

Mama Wil … werkgeven en niet werknemen

12 mei

Ondernemen

Mama Wil … werkgeven en niet werknemen

De ultieme werkgever? Wie is dat? Jijzelf! Althans zo voel ik het. Vooral in tijden waarin flexibiliTIJD gewenst is. En dat is vaak met drie kleine kinderen. Thuis managen is inmiddels ingewikkelder dan op het werk managen. Zwem-dans-voetbal-lessen, feestjes, consultatiebureaus, huis-tand-weetnietwat-artsen, studiedagen van docenten, spreekbeurten, werkstukken en ga zo maar door. Geen een week is ´normaal´. Elke dag een uitzondering. Ik denk niet langer in 9-5 aanwezigheid, maar in oplevermogelijkheden en 24 uurschema’s. Mobiel werken is vooral in de trein ideaal, een agenda gaat niet verder dan een week en de juffen op school horen regelmatig dat ik het plakwerkje echt wel ga inleveren. Geen werkplek te gek, geen tijd te vreemd, geen deadline onhaalbaar.

Zelfstandig zijn of een eigen onderneming runnen, is niet voor iedereen weggelegd. Maar ik denk dat FlexiTijd werken dat wel is. Ideaal voor jezelf, maar ook voor je werkgever. Je moet het alleen verkopen en dat betekent dat je jezelf moet zien als een mini-onderneming. Letterlijk. Jij produceert in een bepaalde, met de werk- of opdrachtgever, afgestemde tijd een dienst of product. Hiervoor word je beloond in geld en soms ook tijd.

Zo denken, werkt bevrijdend en geeft mij de mogelijkheid om met een ziek kind thuis te blijven zonder schuldgevoelens. In mijn avonduren kan ik immers behoorlijk wat werk inhalen. Ook het onderhandelen over de beloning wordt eenvoudiger, ik bepaal wat voor mij deze fase van mijn leven de meeste waarde heeft: geld, tijd, verantwoordelijkheid… vul maar in.

Kortom: ik word baas over mijn eigen agenda, loopbaan en aanwezigheid. Omdat ik denk en handel als een zelfstandige. Ik eis de ruimte om te handelen als zelfstandige. Ik kan het iedereen aanraden… Stel een doel, plan de weg er naartoe en betrek de goegemeente. Leg verantwoording af over de stappen die je maakt en hoe deze binnen de planning vallen. Maak keuzes, betrek, werf en verleid. Zo bepaal je zelf jouw succes thuis en op het werk. Jouw werk geven heeft heel veel meerwaarde!

Grrrrl power talk, of schooljuf gezeik.

Moraal: Jouw werk is veel waard, zorg dat je weet hoeveel en sta op je strepen, ook al ben je fysiek niet altijd in beeld.

Verschenen op 18 mei op importante.nl/community blog

Advertenties

El dia de la mujer

10 mrt

Colombia versus Nederland

Rozen, goud, uitstapjes, roze taarten vol parels en de tekst ‘Bon dia de Mujer’. Paginagrote advertenties met foto’s van de beste, leukste, charmantste, slimste, talentvolste medewerkster, vrouwelijke leverancier, klant, baas of collega. En families die moeder 1 avond lang knuffelen, omdat ze zo belangrijk is.

De drie dagen voorafgaand aan 8 maart (wereldvrouwendag) gaan in Colombia gepaard met heel veel uiterlijke dankbetuigingen van vooral mannen aan de vrouwen. De vrouwen scholen samen op pleinen om te demonstreren, zingen, aerobicen of elkaar in het zonnetje te zetten. Zij vieren in vier dagen dat zij bestaansrechten hebben. Emancipatie draait hier nog niet om gelijke rechten op arbeid of salaris. Emancipatie draait hier om de zeggenschap over het eigen lichaam bij intiem contact, geboorte en in huiselijke kring. Vooral voorkoming van jonge zwangerschappen en geweld staan op de politieke agenda. Hartverscheurende verhalen komen voorbij op de nationale televisie. Voldoende om je te doen beseffen dat wij het toch echt wel ver geschopt hebben met de emancipatie. De vraag zelfs of wij niet doorslaan in onze strijd om gelijkheid. Gelijke salarissen, daar ben ik helemaal voor, maar alle twee evenveel werken lijkt onzin. In Colombia is men al blij als 1 van de twee een baan heeft en het liefst beiden, want dan kunnen de kinderen naar een iets betere school. Vaste arbeidscontracten kent men hier in het geheel niet, dus als er werk is, werk je en gaan de kinderen naar oma, tante, zus of buurvrouw. Want morgen is de dag weer anders. Plannen heeft dus geen zin, evenmin als denken aan de toekomst. Waarschijnlijk is dat het meest imponerende besef van deze ‘reis’, emancipatie heeft te maken met fatsoenlijke omgangsvormen, sociale cohesie en respect, weinig met gelijkheid en toekomstperspectieven.

Ondertussen ontving mijn man, als meest geëmancipeerde van ons twee, uit handen van minister Plasterk de ‘eervolle vermelding voor de Joke Smit Prijs’. Hij in Den Haag, met 1 van onze 3 kinderen netjes op een rij in een theater, ik in Colombia met ouders en broer op de plaza tussen de dansende vrouwen en kinderen.

Gepubliceerd 10-4-2009 op website Mama Wil…

%d bloggers liken dit: