Tag Archives: fibromyalgie

Durf te mislukken

1 Mei

Wie creatief wil zijn, zoekt het risico op…

Erik Kessels, meesterlijke missers

Een briljante uitdaging waar ik vorig jaar aan begon. Opdracht met de zekerheid van een vast inkomen gestopt. Gereedschap gekocht. Ideeën opgeschreven. Begonnen. Hout ging ik bewerken, teksten schrijven, foto’s maken, een vakantiewoning pimpen en misschien wel glas-in-lood ramen ontwerpen. Alles mocht mis gaan, sterker nog dat moest. Maar dat ging het niet … de meubelstukken deden het best redelijk en zagen er geweldig uit. De vakantiewoning kwam helemaal af en de vergunning kreeg ik ook rond. Het enige dat echt mislukte waren de ultiem fysieke inspanningen. Hoe meer ik trainde hoe langzamer ik liep. Hoe beter de conditie, hoe meer pijn. En bij pijn ga ik het liefst net nog een stapje harder lopen. Want, ik was overtuigd, de geest is sterker dan het lichaam. Er zou een moment van euforie komen bij het voltooien van een ‘ding’. Dat gevoel bleef uit. De ‘dingen’ werden beter, maar dat was niet de bedoeling. Mislukken moest ik.

Mijn dieptepunt bereikte ik in oktober toen ik tot de conclusie kwam dat ‘mijn durf om te mislukken’ vooral in mijn lichaam voelbaar was. Toen begon het klagen. Iets waar ik een grondige hekel aan heb. Een pijntje hier, een pijntje daar, moe en altijd stijf. De adviezen waren talrijk: Ohhh gebruik je dit al? Of dat? Ohhh en die dokter die is goed. Niets voor mij. Te onzeker en overal herken je iets in, waardoor je uiteindelijk nog slechter weet wat je oorspronkelijke klacht was en de ergste ziekte heel dichtbij lijkt te komen.

Ik buffelde gewoon door met een paracetamolletje, gezond eten, wat extra sporten en een goed heet bad. Totdat het de kwaliteit van mijn werk beïnvloedde, dan trek ik de plug er wel eens uit. Gewoon om te voorkomen dat de opdrachtgever teleurgesteld zou kunnen worden. Het was me nu voor de derde keer in drie jaar tijd overkomen; de kwaliteit van mijn werk werd minder. Althans in mijn ogen en ik was de opdrachtgever. Achteraf is daar de verzoening met het lot om mislukken tot kunst te verheffen ontstaan. Want zo voelde het: mislukt!

De nek zit vast. De hand tintelt in de nacht. De voet valt uit. Het bekken zeurt. Het achterhoofd is beurs. Het zicht is bijzonder fluorescerend helder of vlekkerig mistig. Ik beweeg vanwege de stijfheid vaak als 80-jarige. Het lijken de gevolgen van een auto ongeluk, maar dat zijn ze niet. Het zijn inmiddels bekende eigenaardigheden van een veranderend lichaam.

Fibromyalgie is de eerste diagnose. Een onzichtbare ziekte, veelal geconstateerd bij vrouwen, door veel medici in het hoekje van ‘psychisch’ geparkeerd en door vrijwel mijn hele omgeving beschouwd als: “ohhh heb je dat, nou dat is zo vaag…”

Accepteer je dat Mislukken lichamelijk kan zijn? Dat het helemaal geen kunst oplevert? Dat de openbaringen van diep vallen aan je voorbij gaan, omdat het verlangen naar een weg omhoog nog steeds leidend is? Dat creatief met rust omgaan wellicht ‘kunst’ is? U hoort van mij…

20170106_134608

Advertenties
%d bloggers liken dit: