Tag Archives: emancipatie

Midlife crisis

2 mrt

Ik dacht dat mannen er behoorlijk onder leden. Vreselijk onzekere periode. Veel schreeuwen, uitproberen en vooral fysiek compenseren. Motoren, auto’s, liefjes, sportschool, uit eten, dat geneuzel. Nooit gedacht dat ik daar ooit sympathie voor op kon brengen. Maar nou lijd ik er zelf ook aan. Althans ik kan me er niet aan onttrekken, dat het keihard op je tourfiets scholieren voorbij sjezen nou echt iets is wat je vanuit een ‘gevoel van sporten’ doet. Ik ben licht verbijsterd over mijn eigen fanatisme. Vanaf het moment dat ik de pedalen raak, wil ik iedereen en alles voorbij streven. Elke tiener die ik passeer, roep ik triomfantelijk toe: ‘loser!’, wat nogal eens een middelvinger of scheldkanonnade oplevert.

midlife crisis

Uithijgend bij collega’s, die mij allen voor idioot verslijten, omdat ik het liefst in slecht weer fiets, besef ik me: ‘deze jongeren zijn een veel te makkelijke tegenstander’. Ze zijn net uit bed, fietsen verplicht elke dag (ik slechts 2 keer per week als het weer tegenzit) en zijn op weg naar iets waar ze geheel niet naar verlangen. Ach, volgende week de lokale mountainbike ploeg inhalen. Ben benieuwd wat die roepen. Vast een eitje….., het is slechts de landelijke selectie.

Finalist nightwriters USG Capacity column wedstrijd

Advertenties

Multitask Mythe

25 jul

De eerste week vaste tijden, vaste locaties. De opdracht is gestart. Manlief neemt deze week de clubjes, tasjes, boodschappen en thuisagenda waar. Een echte managementtaak met drie koters, waarvan er twee op zwemles zitten. Zondag hadden we ons nieuwe ´tot 2012´ schema beklonken. Hij de komende zeven weken zoveel mogelijk thuis studeren, ik aan de slag. Daarna samen drie om vier dagen.

Theoretisch geweldig, in de praktijk een ware beproeving. Onze jongste dochter (4) wordt maandagmiddag al ziek. Nachtenlang hoge koorts en een akelige zeehonden blaf. Niets vervelender dan alleen ziek zijn, dus de andere twee doen ´s nachts braaf mee. Het ´ziekzijn´matrasje blijft de hele week populair. Overdag moet ik loslaten, want in mijn eerste werkweek kan ik natuurlijk niet zomaar wegblijven. Manlief vangt het voorbeeldig op en weet daarnaast ook nog een aardig eind te komen met zijn werkafronding. Ik ben lichtelijk jaloers en verbaasd: Hoe doet hij dat? Zijn mannen dan toch echt beter in multitasken? Of alleen die van mij?

Vrijdag ontrafel ik zijn geheim, als hij veilig ergens een Oostenrijkse berg bedwingt. Juf vindt dat onze jongste het zo goed doet en vooral de afgelopen week is ze zo betrokken. “Deze week?” vraag ik. “Ja, op de camping hier. Zij weet precies hoe het moet. Heel secuur hoor.” “Geen les gemist zeker?”, juf hoort mijn dreigende ondertoon niet. “Nee, ze komt huppelend binnen. Blijft een vrolijke tante hè”. Thuis rond een uur of 2200 tik ik mijn verbolgen sms richting de bergen. ´Wat nou thuisblijven voor de kinderen?´ Mijn vinger zweeft boven de verzendknop. Ik denk terug aan mijn dochter, die aan tafel uitgebreid verhaalde over de ´leuke dingen in de klas´ week. Trots was ze, vrolijk. En ik besluit niet te verzenden. Het wordt tijd dat ik mijn moraal opberg en die van manlief accepteer. Als ik hem aan de telefoon heb, is zijn nuchtere commentaar: “Ze wilde gewoon naar school. Niets mis mee toch? Kon ik prima werken en in de middag mocht ze op de bank. Ach en dat zwemmen komt volgende week wel weer.” 1-0 voor mijn niet multitaskende man. Ik moet nog veel leren.

%d bloggers liken dit: