Tag Archives: column

Angst regeert

6 mrt

Mijn man telde de foto’s in de NRC: “Vijf. En dan heb ik de artikelen die over die man gaan of aan hem gerelateerd worden nog niet mee geteld. Vind je het gek dat de wereld verdeeld raakt? Waarom wordt die niet wat meer genegeerd?”

Goeie vraag, lastig te beantwoorden. Lezers zijn hongerig naar achterklap. Verslaglegging is saai. Insinueren geeft bestaansrecht, ook al is het kwijnend. Dus is de kijker, luisteraar en lezer overgeleverd aan zwart-wit verhalen zonder nuance, want dat verkoopt.

De achterklap regeert en dus kies je graag ongenuanceerde leiders, liefst type straatvechter. Je kunt immers heerlijk over ze roddelen. Je bent overzichtelijk ‘voor’ of ‘tegen’ hun beleid, omdat dat beleid nooit grijs is maar altijd zwart of wit. Je hoort uit eerste hand hoe het met het land gaat, want de straatvechter is jouw vriend en dus deel je wat app-groepen en facebookpagina’s. Maar je bent ook angstig, omdat een straatvechter nou eenmaal vijanden heeft en aangezien hij jouw leider is, zijn dat ook jouw vijanden. En die vijanden beletten jou om net zo succesvol te zijn als de leider. Want dat je net zo succesvol als hem kunt worden, dat staat vast. Iedereen heeft immers kans op de ‘selfmade man’ status.

De meeste populistische politici zijn selfmade, tonen groots de eigen successen, falen nooit, gaan niet in discussie en geven altijd anderen de schuld van het onrecht in de wereld. Deze ‘nieuwe leiders’ staan aan de zijlijn van het voetbalveld en zijn helden omdat zij altijd de poule winnen, de juiste man uitschelden en volop sponsoren. Je ziet ze nooit als vrijwilliger in de late uurtjes lijnen trekken, kantines vullen of kleedkamers schoonmaken. Ieder heeft nou eenmaal zo zijn eigen inbreng. En dat de zoon van de leider in het eerste speelt en nooit op de bank zit ondanks zijn lage effectiviteit, dat heeft zijn vader voor hem verdient. Je ziet en hoort vooral over die ene geweldige goal van de zoon, drie jaar geleden, die goal die de wedstrijd totaal veranderde. Keer op keer in de eigen vertrouwde social media.

Juist het zwart wit denken over de eigen leider voedt de angst. Bij het ene deel van het land is er de angst dat jouw leider wordt afgezet door het tuig dat tegen hem is. Het andere deel is bang voor de daden van de leider en zijn aanhang, die hen als vijand beschouwt.

Wat de wereld nodig heeft, is een opfriscursus ‘vragen stellen, luisteren en nuanceren’. Dat begint bij jezelf. Liken, forwarden en posten mag alleen nog maar als je er een reactie bij plaatst in de vorm van een vraag. Zorg dat je discussieert over wat je leest, ziet en hoort. Doe dit met mensen die je wel en niet kent, liefst gewoon als je naast of tegenover ze zit.Want niets is leuker dan leren van de ander in plaats van angst hebben voor het onbekende. Een plaatje kan duizend dingen zeggen, maar alleen als je praat met de maker ontdek je nuances en voeg je er zelf nieuwe aan toe. Samenleven kan alleen in vertrouwen, niet in angst.

Journalisten: negeer iemand die geen vragen wil beantwoorden, want alleen dan kan het hoor-wederhoor principe zijn werk doen. Samenleven begint daar waar mensen met elkaar in gesprek zijn en als dat gesprek er niet is, is er ook geen ‘samen’. De wereld is nooit zwart-wit geweest. Stop de angst.

20150226_103353

Advertenties

Damn and tea

13 feb

Mijn tante is 75 jaar geworden en vergeetachtig. Of zoals ze het zelf zegt: “Je weet toch dat ik niet alles meer onthoud hè? Ze zeggen dat het dementie is, maar dat zullen we nog wel eens zien.” Gelukkig kan ze het redelijk alleen rooien met hulp van zoon, familie, vriendinnen, buren en kennissen. Toch maak ik me zorgen en ga een paar dagen na het feestje op bezoek met mijn dochters. Zij verheugen zich altijd op het wandelen met de honden.

Natuurlijk gaat het in aanloop al mis, want ik heb de verkeerde datum op de verjaardagskaart geschreven. Ondanks meerdere telefoontjes, en het schrappen uit de agenda, word ik toch gebeld op woensdag. Dochterlief neemt op, want ik maak net een afspraak bij de orthodontist. “Mama we hadden nu bij tante moeten zijn.” Fluistert mijn dochter me toe. “Nee, zeg maar dat we zondag komen.” Dochter legt het tante uit, maar die wil dat toch echt van haar nicht zelf horen. Ik bel dus vanuit de auto en wijs op de afspraak van zondag in de agenda en het feit dat die op woensdag is doorgestreept. Tante in tranen want ze zat te wachten en er is niets doorgestreept. Ik kan me wel voor het hoofd slaan, maar gelukkig merkt dochter niets.

Zondag arriveren wij na 1,5 uur in de auto bij tante in de stad. Een kleine twintig minuten te laat. Geheel verrast opent zij de voordeur. “Je zou toch vanmiddag komen?”. Ik antwoord dat we vroeg zijn en vraag of het schikt. “Nou gelukkig is het rustig vandaag, dus kom binnen.” We feliciteren en overhandigen de cadeaus, meteen informerend naar het feestje. Dat er iets was, weet ze nog wel, maar wie er allemaal waren? En druk was het helemaal niet, dat viel erg mee. Ze is best eenzaam moet ik weten. Gelukkig weet ik van haar beste vriendin dat ze overspoeld is door lieve mensen op haar verjaardag, alleen beklijft het dus niet meer.

De dochters zitten op hun mobiel te pielen. Na het wandelen en een rondje door het huis is de nieuwigheid er af. Ze video chatten met een vriendin. Tante staat in de keuken eieren te koken. Ze prutst wat aan haar gehoorapparaat en zegt: “Ik hoor zoveel stemmen, dat ding werkt niet.” Ze draait zich naar mij en zegt samenzweerderig: “Die ander ben ik al een tijdje kwijt en deze begint nu kuren te krijgen.” Ik pak tante haar hand en neem haar mee naar de woonkamer. Ik vraag de dochters om tante hun vriendin op het beeldscherm te laten zien. Tante zwaait beleefd naar het poppetje in het scherm. Het poppetje zwaait terug en zegt: “hallo tante van mijn vriendin”. Waarop tante naar mij kijkt en zegt: “Ik heb niets met computers. Nooit gehad ook. Da’s iets van onze generatie denk ik, ik haat die dingen.” Ze loopt terug naar de keuken en tikt weer op het gehoorapparaat: “Ik hoor die stemmen nog. Wat ging ik ook al weer doen?” en tegen mij: “Wil je die wekker even afzetten, ik ben al lang op.” Als we aan tafel gaan, ligt het gehoorapparaat op het dressoir. De eieren staan parmantig in hun hoedjes, allemaal hardgekookt.

20170210_094113

%d bloggers liken dit: