Onverwacht bezoek

27 mrt

Je hoeft jouw voeten niet te vegen. Leg jouw handschoenen maar bij de deur. Drink vooral een kopje koffie. Wij genieten altijd zo van de geur.

Wij willen jou graag spreken, maar zijn nu elders druk. Dus blijf lekker hangen, sla de tijd genadig stuk.

Probeer met aandacht de nieuwsgierigheid te bedwingen. Gooi niet alles overhoop. Zoek gericht naar al die dingen. Dingen waar jij zo van droomt.

Alles wat je aanraakt, is voor ons van waarde. Vergeet dat niet. Vraag straks vooral naar de verhalen, die schuilen achter alles wat je ziet.

We zullen ze met trots vertellen, als je even op ons wacht. Dan kun je ons om spullen vragen, zo helpen we jou aan vracht.

Natuurlijk weet je dat wij elkaar niet treffen, want jij hebt weinig tijd. Het donker geeft jou moed om vlug te vertrekken, iets dat ons erg spijt.

Wij vinden slechts jouw sporen, het geforceerde raam. Al onze spullen heb jij toch ongevraagd onheil aangedaan.

2014-03-17 12.35.24

Advertenties

Kwetsbaar

13 mrt

Sinds een tijd bestaat het leven uit bergbeklimmen. Elke stap, elke adem teug, elke actie is doordacht. Niets gaat vanzelf, alles is weloverwogen. Want op deze hoogte gaat bewegen stram, wordt denken fragmentarisch, betekent luisteren de focus exclusief richten op de spreker en is het zicht soms beperkt tot een meter afstand. Dichtbij en ver weg zijn mistige vlekken onderdeel van het panorama.

Ik zet door om op die top te staan. De intense euforie wil ik beleven. Denken in mantra’s en doen conform Wim Hof levert elke dag wel wat moois op. De voortgang is minimaal, maar ik hou me vast aan elk pijnloos moment, elke extra minuut die ik kan besteden aan het legen van mijn hoofd in geschreven woorden na een moeizame beklimming.

Mijn lichaam probeer ik in conditie te houden. Dat lukt redelijk. Vooral mijn spieren pijnig ik graag. Deze elastieken houden immers het geraamte soepel, wat essentieel is om de top te bereiken. Aan de buitenkant ziet het lichaam er fit uit, van binnen is het aan het roesten. Soms ben ik bang dat hele delen zullen afknappen, omdat de elastieken wat lubberen. Ik zet me er dan toe om wat trager te lopen of een uurtje te rusten. De sjerpa’s passen zich aan, maar ergeren zich aan de wispelturigheid van mijn planning.

Het is eenzaam. Alleen ik voel de aftakeling, wordt ’s nachts wakker van de hitte of de pijn, moet rusteloos ronddwalen. Mijn reis naar de top maak ik alleen met steeds minder bagage en steeds een ietsje meer medicatie. Steeds vaker krijg ik de vraag van passerende klimmers of ik me niet bij een groep moet aansluiten, of ik niet wat sneller kan, of het niet psychisch is, want zij ervaren dezelfde lichamelijke ongemakken en hebben baad bij de groep, een hoger tempo of een therapeut.

Mijn ultieme top, een diagnose, is nog niet in zicht. Inmiddels ben ik overtuigd dat mijn ongemakken geen hersenspinsels zijn. De nek is letterlijk verschoven, wat wel wat weg heeft van afknappen. De rest van het lijf staat onder toezicht. Geduld moet ik hebben, niets beloven en rustig de specialistenberg blijven bedwingen. Want elk subtopje kan het zicht op de uiteindelijke top blootleggen. Kwetsbaar is mijn nieuwe ongewenste credo, afwachten mijn maatje.

20170119_095211

%d bloggers liken dit: