Archief | Verhalen RSS feed for this section

Polder Blues VIII

24 nov

Dat landen heeft mij nooit bekoord. Vliegen; dat is wat ik wil. Ik ga in mijn stoeltje staan, spreid mijn armen, groet de lichtjes en laat me vallen. Het lege stoeltje wiebelt na. Alleen de man van de draaimolen merkt het en schudt zijn hoofd. Ik herken die weemoedige glimlach. Mijn briesje roept herinneringen op. Het zet mensen in beweging.

De man van de draaimolen zweert dat hij die dame vaker heeft gezien. Elke keer flikt ze het weer, ze verdwijnt voordat hij haar vast heeft kunnen leggen.

‘Alleen dat stoeltje hè. Dat schommelt altijd nadat ze weg is’, benadrukt hij naar de omstanders die elk jaar op de laatste avond van het festival in steeds grotere getale komen. Zijn verhaal begint mythische vormen aan te nemen. Hij heeft nu zelfs een naam voor haar: ‘Lieve’. De naam werd hem aangereikt door een beeldschoon doof meisje. Ze huilde toen ze het stoeltje zag schommelen. Haar vriend trok haar mee. In hun aftocht keerde hij zich om en gebaarde alsof iemand mee moest komen. Het leek of een briesje hen volgde.

 

Deel VIII van VIII. De Polder blues is nu ten einde. Snel weer een nieuw kort verhaal? Over drie dagen het eerste gedicht uit Jutzooi.

Origineel ingezonden voor Lowlands schrijfwedstrijd, 4 mei 2016. Niets meer van vernomen… maar nu exclusief voor jou.

Advertenties

Polder Blues VII

23 nov

‘Hij zou toch werken?’ Pas als Eva de stok in de hand van de man figuren in het zand ziet tekenen, weet ze het zeker; het is Rudy. Ze rukt zich los en springt uit het bootje. De jongen roept haar. Eva hoort hem niet. Het water steekt met venijnige pinnen in haar benen. De jurk zorgt voor vertraging. De slippers zijn verdwenen. Het kan haar niets schelen; hij is er voor haar. Voor haar alleen. Lieve ziet ze nergens. Achter Rudy, in de verte, ziet ze de draaimolen met de regenbooglichtjes, de tentzeilen, de contouren van bomen. Ze verstart langzaam in het water, voelt de kippenvel bezit van haar nemen. Haar benen gaan steeds trager. Ze is er bijna. Rudy vist haar uit het meer, verwarmt haar. Zonder woorden weet hij haar te kalmeren. Hij gebaart dat de Flatbush Zombies spelen en drumt de ritmes op haar armen, benen, rug en buik. Ze is intens gelukkig ondanks dat ze het feest alleen voelt. Zo had het elk jaar moeten zijn.

De man van de draaimolen roept zijn vertrouwde slotzin: ‘Riemen vast, we zijn op bestemming. We landen laag dit keer.’

Deel VII van VIII. De Polder blues kun je elke dag om 17.30 uur verwachten. 

Origineel ingezonden voor Lowlands schrijfwedstrijd, 4 mei 2016. Niets meer van vernomen… maar nu exclusief voor jou.

%d bloggers liken dit: