Archief | Columns RSS feed for this section

Damn and tea

13 feb

Mijn tante is 75 jaar geworden en vergeetachtig. Of zoals ze het zelf zegt: “Je weet toch dat ik niet alles meer onthoud hè? Ze zeggen dat het dementie is, maar dat zullen we nog wel eens zien.” Gelukkig kan ze het redelijk alleen rooien met hulp van zoon, familie, vriendinnen, buren en kennissen. Toch maak ik me zorgen en ga een paar dagen na het feestje op bezoek met mijn dochters. Zij verheugen zich altijd op het wandelen met de honden.

Natuurlijk gaat het in aanloop al mis, want ik heb de verkeerde datum op de verjaardagskaart geschreven. Ondanks meerdere telefoontjes, en het schrappen uit de agenda, word ik toch gebeld op woensdag. Dochterlief neemt op, want ik maak net een afspraak bij de orthodontist. “Mama we hadden nu bij tante moeten zijn.” Fluistert mijn dochter me toe. “Nee, zeg maar dat we zondag komen.” Dochter legt het tante uit, maar die wil dat toch echt van haar nicht zelf horen. Ik bel dus vanuit de auto en wijs op de afspraak van zondag in de agenda en het feit dat die op woensdag is doorgestreept. Tante in tranen want ze zat te wachten en er is niets doorgestreept. Ik kan me wel voor het hoofd slaan, maar gelukkig merkt dochter niets.

Zondag arriveren wij na 1,5 uur in de auto bij tante in de stad. Een kleine twintig minuten te laat. Geheel verrast opent zij de voordeur. “Je zou toch vanmiddag komen?”. Ik antwoord dat we vroeg zijn en vraag of het schikt. “Nou gelukkig is het rustig vandaag, dus kom binnen.” We feliciteren en overhandigen de cadeaus, meteen informerend naar het feestje. Dat er iets was, weet ze nog wel, maar wie er allemaal waren? En druk was het helemaal niet, dat viel erg mee. Ze is best eenzaam moet ik weten. Gelukkig weet ik van haar beste vriendin dat ze overspoeld is door lieve mensen op haar verjaardag, alleen beklijft het dus niet meer.

De dochters zitten op hun mobiel te pielen. Na het wandelen en een rondje door het huis is de nieuwigheid er af. Ze video chatten met een vriendin. Tante staat in de keuken eieren te koken. Ze prutst wat aan haar gehoorapparaat en zegt: “Ik hoor zoveel stemmen, dat ding werkt niet.” Ze draait zich naar mij en zegt samenzweerderig: “Die ander ben ik al een tijdje kwijt en deze begint nu kuren te krijgen.” Ik pak tante haar hand en neem haar mee naar de woonkamer. Ik vraag de dochters om tante hun vriendin op het beeldscherm te laten zien. Tante zwaait beleefd naar het poppetje in het scherm. Het poppetje zwaait terug en zegt: “hallo tante van mijn vriendin”. Waarop tante naar mij kijkt en zegt: “Ik heb niets met computers. Nooit gehad ook. Da’s iets van onze generatie denk ik, ik haat die dingen.” Ze loopt terug naar de keuken en tikt weer op het gehoorapparaat: “Ik hoor die stemmen nog. Wat ging ik ook al weer doen?” en tegen mij: “Wil je die wekker even afzetten, ik ben al lang op.” Als we aan tafel gaan, ligt het gehoorapparaat op het dressoir. De eieren staan parmantig in hun hoedjes, allemaal hardgekookt.

20170210_094113

Advertenties

Logees II

30 jan

….

Aardige man die mij verzekert dat het een heel laat wespenjaar is met erg agressieve wespen. Niet onverstandig dus om een professional te bellen. Hij trekt zijn pak aan, vertrekt naar boven en spuit zowel de vliering als de slurf vol poeder. Ik spiek vanuit ons slaapkamerraam, maar zie uitsluitend een koperen buisje de slurf in verdwijnen. Nu een weekje wachten en als er dan nog geluid is, gewoon weer bellen. Inmiddels vind ik wespen allang niet meer nuttig, maar vooral eng. Steeds grotere exemplaren verschijnen wit of stuiptrekkend in de kamers, voelsprieten komen vanuit alle plafondlampen, stopcontacten en afgedekte niet gebruikte elektra gaten. Het zoemen klinkt nijdig. Ik besef dat de vliering doorloopt naar onze slaapkamer en gescheiden wordt van de tweede vliering door een muur met zeer veel gaten. De beesten kunnen dus overal zitten. Ik bedenk een nieuwe toepassing van plastic vershoudfolie, nadat alle voorhanden zijnde visitekaartjes tussen kieren zijn gepropt. Het plastic gaat om de lampen. Elke dag liggen er meer wespen in de lampenkappen, vaak nog levend. Een nest kan tot 3.000 wespen bevatten. Brrrr….. lang leve het platteland.

Na een week nog steeds zoemend geknaag op zijn kamer. De ongediertebestrijder belooft er op woensdag te zijn. Week twee gaat in. Hij is verbaasd over het geluid en spuit nog een keer het nest vol.

“Dat nest”, vertelt hij: “Heeft de omvang van vier voetballen. Da’s best groot.”

Chips dat betekent weer een week wachten en dochter op onze kamer. Zij vindt het prachtig. Geen van de kinderen durft de kamer van mijn zoon te betreden, mijn echtgenoot wel en ik uitsluitend om te luisteren. Het lijkt stiller dus de stofzuiger werkt het eerste massagraf weg. Zo kan ik direct zien of de nieuwe laag poeder nieuwe slachtoffers maakt. En ja hoor, na drie dagen nog steeds gezoem, vooral uit de lampenkap op de kamer van zoonlief. Er zitten zo’n vijf wespen in, waarvan een stuk of drie mega exemplaren. Vooral als het licht aan gaat, gaan ze los. Het zoemen klinkt dan oorverdovend.

Week drie; er liggen dertig dode wespen op de grond, vijftien zitten in de lampenkap en die zijn heel actief. Ik durf de vliering op en zie minstens vijfhonderd dode wespen en een mega grijze bal. Massagraf twee verwijder ik met een zaklamp dicht in de buurt. En … ik hoor nog steeds knagen. Snel het luik weer dicht.

Maandag bel ik de ongediertebestrijder weer met de vraag: ‘hoe lang ze nog actief zijn?’

“Tsja, jij hebt echt een heel taai volkje getroffen. Wacht tot donderdag en als je dan nog iets ziet of hoort, dan kom ik weer.” Ik zit gelaten beneden en lees dat koninginnen overwinteren door zich met hun kaken vast te bijten in hout. Ze worden dan in het voorjaar wakker. Het terug verhuizen naar de stad komt nu rap dichterbij.

Column over het leven op het platteland als recht geaard stadsmens. Dit maal in twee delen, omdat we het hier hebben over een zeer hardnekkig volkje. Deel I kun je teruglezen, handig om daar te beginnen ;-). In februari weer nieuwe columns. 

%d bloggers liken dit: