Archief | Columns RSS feed for this section

Kwetsbaar

13 mrt

Sinds een tijd bestaat het leven uit bergbeklimmen. Elke stap, elke adem teug, elke actie is doordacht. Niets gaat vanzelf, alles is weloverwogen. Want op deze hoogte gaat bewegen stram, wordt denken fragmentarisch, betekent luisteren de focus exclusief richten op de spreker en is het zicht soms beperkt tot een meter afstand. Dichtbij en ver weg zijn mistige vlekken onderdeel van het panorama.

Ik zet door om op die top te staan. De intense euforie wil ik beleven. Denken in mantra’s en doen conform Wim Hof levert elke dag wel wat moois op. De voortgang is minimaal, maar ik hou me vast aan elk pijnloos moment, elke extra minuut die ik kan besteden aan het legen van mijn hoofd in geschreven woorden na een moeizame beklimming.

Mijn lichaam probeer ik in conditie te houden. Dat lukt redelijk. Vooral mijn spieren pijnig ik graag. Deze elastieken houden immers het geraamte soepel, wat essentieel is om de top te bereiken. Aan de buitenkant ziet het lichaam er fit uit, van binnen is het aan het roesten. Soms ben ik bang dat hele delen zullen afknappen, omdat de elastieken wat lubberen. Ik zet me er dan toe om wat trager te lopen of een uurtje te rusten. De sjerpa’s passen zich aan, maar ergeren zich aan de wispelturigheid van mijn planning.

Het is eenzaam. Alleen ik voel de aftakeling, wordt ’s nachts wakker van de hitte of de pijn, moet rusteloos ronddwalen. Mijn reis naar de top maak ik alleen met steeds minder bagage en steeds een ietsje meer medicatie. Steeds vaker krijg ik de vraag van passerende klimmers of ik me niet bij een groep moet aansluiten, of ik niet wat sneller kan, of het niet psychisch is, want zij ervaren dezelfde lichamelijke ongemakken en hebben baad bij de groep, een hoger tempo of een therapeut.

Mijn ultieme top, een diagnose, is nog niet in zicht. Inmiddels ben ik overtuigd dat mijn ongemakken geen hersenspinsels zijn. De nek is letterlijk verschoven, wat wel wat weg heeft van afknappen. De rest van het lijf staat onder toezicht. Geduld moet ik hebben, niets beloven en rustig de specialistenberg blijven bedwingen. Want elk subtopje kan het zicht op de uiteindelijke top blootleggen. Kwetsbaar is mijn nieuwe ongewenste credo, afwachten mijn maatje.

20170119_095211

Advertenties

Angst regeert

6 mrt

Mijn man telde de foto’s in de NRC: “Vijf. En dan heb ik de artikelen die over die man gaan of aan hem gerelateerd worden nog niet mee geteld. Vind je het gek dat de wereld verdeeld raakt? Waarom wordt die niet wat meer genegeerd?”

Goeie vraag, lastig te beantwoorden. Lezers zijn hongerig naar achterklap. Verslaglegging is saai. Insinueren geeft bestaansrecht, ook al is het kwijnend. Dus is de kijker, luisteraar en lezer overgeleverd aan zwart-wit verhalen zonder nuance, want dat verkoopt.

De achterklap regeert en dus kies je graag ongenuanceerde leiders, liefst type straatvechter. Je kunt immers heerlijk over ze roddelen. Je bent overzichtelijk ‘voor’ of ‘tegen’ hun beleid, omdat dat beleid nooit grijs is maar altijd zwart of wit. Je hoort uit eerste hand hoe het met het land gaat, want de straatvechter is jouw vriend en dus deel je wat app-groepen en facebookpagina’s. Maar je bent ook angstig, omdat een straatvechter nou eenmaal vijanden heeft en aangezien hij jouw leider is, zijn dat ook jouw vijanden. En die vijanden beletten jou om net zo succesvol te zijn als de leider. Want dat je net zo succesvol als hem kunt worden, dat staat vast. Iedereen heeft immers kans op de ‘selfmade man’ status.

De meeste populistische politici zijn selfmade, tonen groots de eigen successen, falen nooit, gaan niet in discussie en geven altijd anderen de schuld van het onrecht in de wereld. Deze ‘nieuwe leiders’ staan aan de zijlijn van het voetbalveld en zijn helden omdat zij altijd de poule winnen, de juiste man uitschelden en volop sponsoren. Je ziet ze nooit als vrijwilliger in de late uurtjes lijnen trekken, kantines vullen of kleedkamers schoonmaken. Ieder heeft nou eenmaal zo zijn eigen inbreng. En dat de zoon van de leider in het eerste speelt en nooit op de bank zit ondanks zijn lage effectiviteit, dat heeft zijn vader voor hem verdient. Je ziet en hoort vooral over die ene geweldige goal van de zoon, drie jaar geleden, die goal die de wedstrijd totaal veranderde. Keer op keer in de eigen vertrouwde social media.

Juist het zwart wit denken over de eigen leider voedt de angst. Bij het ene deel van het land is er de angst dat jouw leider wordt afgezet door het tuig dat tegen hem is. Het andere deel is bang voor de daden van de leider en zijn aanhang, die hen als vijand beschouwt.

Wat de wereld nodig heeft, is een opfriscursus ‘vragen stellen, luisteren en nuanceren’. Dat begint bij jezelf. Liken, forwarden en posten mag alleen nog maar als je er een reactie bij plaatst in de vorm van een vraag. Zorg dat je discussieert over wat je leest, ziet en hoort. Doe dit met mensen die je wel en niet kent, liefst gewoon als je naast of tegenover ze zit.Want niets is leuker dan leren van de ander in plaats van angst hebben voor het onbekende. Een plaatje kan duizend dingen zeggen, maar alleen als je praat met de maker ontdek je nuances en voeg je er zelf nieuwe aan toe. Samenleven kan alleen in vertrouwen, niet in angst.

Journalisten: negeer iemand die geen vragen wil beantwoorden, want alleen dan kan het hoor-wederhoor principe zijn werk doen. Samenleven begint daar waar mensen met elkaar in gesprek zijn en als dat gesprek er niet is, is er ook geen ‘samen’. De wereld is nooit zwart-wit geweest. Stop de angst.

20150226_103353

%d bloggers liken dit: