Kwetsbaar

13 Mrt

Sinds een tijd bestaat het leven uit bergbeklimmen. Elke stap, elke adem teug, elke actie is doordacht. Niets gaat vanzelf, alles is weloverwogen. Want op deze hoogte gaat bewegen stram, wordt denken fragmentarisch, betekent luisteren de focus exclusief richten op de spreker en is het zicht soms beperkt tot een meter afstand. Dichtbij en ver weg zijn mistige vlekken onderdeel van het panorama.

Ik zet door om op die top te staan. De intense euforie wil ik beleven. Denken in mantra’s en doen conform Wim Hof levert elke dag wel wat moois op. De voortgang is minimaal, maar ik hou me vast aan elk pijnloos moment, elke extra minuut die ik kan besteden aan het legen van mijn hoofd in geschreven woorden na een moeizame beklimming.

Mijn lichaam probeer ik in conditie te houden. Dat lukt redelijk. Vooral mijn spieren pijnig ik graag. Deze elastieken houden immers het geraamte soepel, wat essentieel is om de top te bereiken. Aan de buitenkant ziet het lichaam er fit uit, van binnen is het aan het roesten. Soms ben ik bang dat hele delen zullen afknappen, omdat de elastieken wat lubberen. Ik zet me er dan toe om wat trager te lopen of een uurtje te rusten. De sjerpa’s passen zich aan, maar ergeren zich aan de wispelturigheid van mijn planning.

Het is eenzaam. Alleen ik voel de aftakeling, wordt ’s nachts wakker van de hitte of de pijn, moet rusteloos ronddwalen. Mijn reis naar de top maak ik alleen met steeds minder bagage en steeds een ietsje meer medicatie. Steeds vaker krijg ik de vraag van passerende klimmers of ik me niet bij een groep moet aansluiten, of ik niet wat sneller kan, of het niet psychisch is, want zij ervaren dezelfde lichamelijke ongemakken en hebben baad bij de groep, een hoger tempo of een therapeut.

Mijn ultieme top, een diagnose, is nog niet in zicht. Inmiddels ben ik overtuigd dat mijn ongemakken geen hersenspinsels zijn. De nek is letterlijk verschoven, wat wel wat weg heeft van afknappen. De rest van het lijf staat onder toezicht. Geduld moet ik hebben, niets beloven en rustig de specialistenberg blijven bedwingen. Want elk subtopje kan het zicht op de uiteindelijke top blootleggen. Kwetsbaar is mijn nieuwe ongewenste credo, afwachten mijn maatje.

20170119_095211

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: