Angst regeert

6 Mrt

Mijn man telde de foto’s in de NRC: “Vijf. En dan heb ik de artikelen die over die man gaan of aan hem gerelateerd worden nog niet mee geteld. Vind je het gek dat de wereld verdeeld raakt? Waarom wordt die niet wat meer genegeerd?”

Goeie vraag, lastig te beantwoorden. Lezers zijn hongerig naar achterklap. Verslaglegging is saai. Insinueren geeft bestaansrecht, ook al is het kwijnend. Dus is de kijker, luisteraar en lezer overgeleverd aan zwart-wit verhalen zonder nuance, want dat verkoopt.

De achterklap regeert en dus kies je graag ongenuanceerde leiders, liefst type straatvechter. Je kunt immers heerlijk over ze roddelen. Je bent overzichtelijk ‘voor’ of ‘tegen’ hun beleid, omdat dat beleid nooit grijs is maar altijd zwart of wit. Je hoort uit eerste hand hoe het met het land gaat, want de straatvechter is jouw vriend en dus deel je wat app-groepen en facebookpagina’s. Maar je bent ook angstig, omdat een straatvechter nou eenmaal vijanden heeft en aangezien hij jouw leider is, zijn dat ook jouw vijanden. En die vijanden beletten jou om net zo succesvol te zijn als de leider. Want dat je net zo succesvol als hem kunt worden, dat staat vast. Iedereen heeft immers kans op de ‘selfmade man’ status.

De meeste populistische politici zijn selfmade, tonen groots de eigen successen, falen nooit, gaan niet in discussie en geven altijd anderen de schuld van het onrecht in de wereld. Deze ‘nieuwe leiders’ staan aan de zijlijn van het voetbalveld en zijn helden omdat zij altijd de poule winnen, de juiste man uitschelden en volop sponsoren. Je ziet ze nooit als vrijwilliger in de late uurtjes lijnen trekken, kantines vullen of kleedkamers schoonmaken. Ieder heeft nou eenmaal zo zijn eigen inbreng. En dat de zoon van de leider in het eerste speelt en nooit op de bank zit ondanks zijn lage effectiviteit, dat heeft zijn vader voor hem verdient. Je ziet en hoort vooral over die ene geweldige goal van de zoon, drie jaar geleden, die goal die de wedstrijd totaal veranderde. Keer op keer in de eigen vertrouwde social media.

Juist het zwart wit denken over de eigen leider voedt de angst. Bij het ene deel van het land is er de angst dat jouw leider wordt afgezet door het tuig dat tegen hem is. Het andere deel is bang voor de daden van de leider en zijn aanhang, die hen als vijand beschouwt.

Wat de wereld nodig heeft, is een opfriscursus ‘vragen stellen, luisteren en nuanceren’. Dat begint bij jezelf. Liken, forwarden en posten mag alleen nog maar als je er een reactie bij plaatst in de vorm van een vraag. Zorg dat je discussieert over wat je leest, ziet en hoort. Doe dit met mensen die je wel en niet kent, liefst gewoon als je naast of tegenover ze zit.Want niets is leuker dan leren van de ander in plaats van angst hebben voor het onbekende. Een plaatje kan duizend dingen zeggen, maar alleen als je praat met de maker ontdek je nuances en voeg je er zelf nieuwe aan toe. Samenleven kan alleen in vertrouwen, niet in angst.

Journalisten: negeer iemand die geen vragen wil beantwoorden, want alleen dan kan het hoor-wederhoor principe zijn werk doen. Samenleven begint daar waar mensen met elkaar in gesprek zijn en als dat gesprek er niet is, is er ook geen ‘samen’. De wereld is nooit zwart-wit geweest. Stop de angst.

20150226_103353

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: