Jutzooi II: Plastic soep

29 Nov

Ergens ver weg bromde de zee: “die kleur is niets voor mij”. Het strand antwoordde berustend: “Laat je golven het brengen. Mijn zand is geduldig, het maakt mensen blij.”

Het was dat het oranje dopje mij wees op de groenblauwe handschoen, die de vinger uitstak naar de melkfles welke een klein spoor van wittige drab had achtergelaten op allerlei kleuren touw. Dat spoor eindigde bij een berg onherkenbaar zwart grijs plastic waar de resten van een aantal meeuwen omheen gedrapeerd lagen. Vanaf hier ontdekte ik, als vanuit een nest hoog in de mast, dat het strand allerlei nieuwe kleuren had gekregen. Het grijs, wit, bruin, geel, zwart en groen van schelpen, wier, schuim, houtresten en zand was aangevuld met oranje, blauw, gifgroen, fluor geel, doorzichtig wit en rood.

Nu in het mistige avondlicht was het sprankelend mooi, alsof Piet een zak snoepjes had leeg gestrooid of een dief zijn kostbare edelstenen was verloren. In het donker was deze pracht aan mijn aandacht ontsnapt, maar door dat kleine beetje nevelig licht ontdekte ik een nieuw soort strand. Een strand dat mij bekoorde, vroeg om mooie feesten en pronkte met haar aangespoelde schatten. Jutzooi; Ahoy!

 

20160523_182523

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: