Polder Blues VIII

24 Nov

Dat landen heeft mij nooit bekoord. Vliegen; dat is wat ik wil. Ik ga in mijn stoeltje staan, spreid mijn armen, groet de lichtjes en laat me vallen. Het lege stoeltje wiebelt na. Alleen de man van de draaimolen merkt het en schudt zijn hoofd. Ik herken die weemoedige glimlach. Mijn briesje roept herinneringen op. Het zet mensen in beweging.

De man van de draaimolen zweert dat hij die dame vaker heeft gezien. Elke keer flikt ze het weer, ze verdwijnt voordat hij haar vast heeft kunnen leggen.

‘Alleen dat stoeltje hè. Dat schommelt altijd nadat ze weg is’, benadrukt hij naar de omstanders die elk jaar op de laatste avond van het festival in steeds grotere getale komen. Zijn verhaal begint mythische vormen aan te nemen. Hij heeft nu zelfs een naam voor haar: ‘Lieve’. De naam werd hem aangereikt door een beeldschoon doof meisje. Ze huilde toen ze het stoeltje zag schommelen. Haar vriend trok haar mee. In hun aftocht keerde hij zich om en gebaarde alsof iemand mee moest komen. Het leek of een briesje hen volgde.

 

Deel VIII van VIII. De Polder blues is nu ten einde. Snel weer een nieuw kort verhaal? Over drie dagen het eerste gedicht uit Jutzooi.

Origineel ingezonden voor Lowlands schrijfwedstrijd, 4 mei 2016. Niets meer van vernomen… maar nu exclusief voor jou.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: