Polder Blues VII

23 Nov

‘Hij zou toch werken?’ Pas als Eva de stok in de hand van de man figuren in het zand ziet tekenen, weet ze het zeker; het is Rudy. Ze rukt zich los en springt uit het bootje. De jongen roept haar. Eva hoort hem niet. Het water steekt met venijnige pinnen in haar benen. De jurk zorgt voor vertraging. De slippers zijn verdwenen. Het kan haar niets schelen; hij is er voor haar. Voor haar alleen. Lieve ziet ze nergens. Achter Rudy, in de verte, ziet ze de draaimolen met de regenbooglichtjes, de tentzeilen, de contouren van bomen. Ze verstart langzaam in het water, voelt de kippenvel bezit van haar nemen. Haar benen gaan steeds trager. Ze is er bijna. Rudy vist haar uit het meer, verwarmt haar. Zonder woorden weet hij haar te kalmeren. Hij gebaart dat de Flatbush Zombies spelen en drumt de ritmes op haar armen, benen, rug en buik. Ze is intens gelukkig ondanks dat ze het feest alleen voelt. Zo had het elk jaar moeten zijn.

De man van de draaimolen roept zijn vertrouwde slotzin: ‘Riemen vast, we zijn op bestemming. We landen laag dit keer.’

Deel VII van VIII. De Polder blues kun je elke dag om 17.30 uur verwachten. 

Origineel ingezonden voor Lowlands schrijfwedstrijd, 4 mei 2016. Niets meer van vernomen… maar nu exclusief voor jou.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: