Polder Blues III

19 Nov

Ik durf pas te dansen als het nodig is. Als de mannen te opdringerig worden. Te dicht bij haar staan. Pas dan ga ik bewegen, samen met haar. Nu zijn we één en dat schept verwarring. Vaak lach ik, grijp haar vast en begin een wilde vreugdedans. Even laat ze mij haar meevoeren, maar nooit te lang.

Rudy heeft het toch voor elkaar gekregen; een uur eerder vrij. Vol ongeduld wast hij zijn handen. De zwarte smeer blijft kleven. Het maakt hem niet uit. Dat slijt straks als hij fietst, gewoon goed de handvaten masseren. Het schiet door zijn hoofd dat Eva niet gediend is van zwarte plakhanden. En dat hij met haar in het hooi wil eindigen. De haast naar liefde wint het van de angst voor afwijzing. Hij grijpt zijn jas, groet zijn baas en bestijgt de fiets.

Een krap uur later staat hij vloekend met zijn slot te hannesen. Zwaar bezweet, hongerig en een stuk minder geil. Eva is niet langer zijn prioriteit. Vet, dat is wat hij zoekt. Onvindbaar. Uit pure ellende richt hij zich op het bier. Zijn buik rommelt minder, de wereld beweegt meer. Een vriend schuift een bak met witte slierten voor zijn neus. Hongerig slurpt hij die leeg. Eva zweeft ergens op de achtergrond.

Deel III van VIII. De Polder blues kun je elke dag om 17.30 uur verwachten. 

 

Origineel ingezonden voor Lowlands schrijfwedstrijd, 4 mei 2016. Niets meer van vernomen… maar nu exclusief voor jou.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: