Polder Blues I

17 Nov

Suikerspinnen lust Eva niet. Te plakkerig. Te snel op. Te roze. Ze houdt van fruit gedipt in chocolade. Bananenbrood. Scones. Donuts. Quiche. Lekkernijen met geuren die haar liefdevol omarmen, verweken, zorgen dat haar tanden hun werk willen doen. Ze geniet van het laten smelten op de tong, het vermalen tussen haar kiezen en het platdrukken van texturen tegen haar verhemelte voordat ze slikt. Gevoelens van heimwee overvallen haar nadat het verslonden is. Rudy en Lieve begrijpen deze band met goed bereid voedsel niet. Zij zuchten en steunen als zij weer eens lang moet zoeken naar echt lekker eten. Steeds vaker eet ze niet tijdens deze drie dagen.

Het stoeltje boort in Eva haar dijen. Haar handen omklemmen de ijzeren kettingen, stevig zonder wit te worden. Haar hoofd achterover, de blonde haren achter zich aansleurend. Ze lacht. Hard. Schel. Uitgelaten.

Ik sla mijn ogen neer. Voor de zoveelste keer vraag ik me af waarom ik elk jaar instem. Het is altijd te heet, te vies, te luid. Na afloop duurt het minstens twee weken voordat ik weer naar buiten durf. Elk jaar opnieuw.

Deel I van VIII. De Polder blues kun je elke dag om 17.30 uur verwachten. 

 

Origineel ingezonden voor Lowlands schrijfwedstrijd, 4 mei 2016. Niets meer van vernomen… maar nu exclusief voor jou.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: