Beslagen bril

29 Mei

Ilja Pfeiffer verwoordde mooi in zijn column hoe ver we verwijderd zijn van objectieve berichtgeving: “De kop boven het vervolgbericht in de NRC, baken van nuance, luidde: ‘Schutter in Quebec is fan van Trump en Le Pen.’ Dat zeggen ze van moslims nou nooit. Die zijn geen ‘schutters’, maar levensgevaarlijke terroristen. En die zijn geen ‘fan’ van Abu Bakr al-Baghdadi, zoals je ook fan van Gerard Joling kunt zijn, een beetje meelijwekkend maar op zich onschuldig, nee, die zijn geradicaliseerd in het gedachtegoed van IS.”

Ook ik draag een beslagen bril, bekijk de dingen zoals ik ze wil zien of denk dat ik ze lees. Niets mis mee, zo lijkt. Totdat je die column van Ilja Pfeijffer leest. Nu ik oplettend lees en kijk, besef ik me pas hoe diep in de haarvaten van de verslaggeving onze westerse superioriteitsgedachte is doorgesijpeld. Best schokkend, zeker als je denkt onafhankelijke opiniestukken te lezen. Toch weet ik niet zo goed wat ik anders moet raadplegen, want ook internet staat bol van de suggestieve berichten.

Totdat..

Ik van Bellingcat hoorde. En Christiaan Triebert. Online opensource investigation, de nieuwe manier om feiten rond gebeurtenissen op te sporen. Echt duvels interessant, maar helaas: tijdrovend. Zo reconstrueerde Christiaan vanuit Kuala Lumpur in 8 dagen tijd wat er rond de vermaande coupe in Turkije gebeurd was. De bronnen? Facebook, whatsapp, instagram, google maps en nog tig sociale media. Foto’s, geluiden, routes, korte tekstberichten, telefoonnummers en nummerborden vormden een spoor naar een Turkse legereenheid die wel verdacht dichtbij de president kwam zonder instructie. En dan kun je een duidelijke conclusie trekken: “Er was sprake van een coupe poging en ja die was geleid vanuit een legereenheid”. Feitelijk een juiste conclusie.

Maar…

Nu de beslagen bril af is, vraag ik me af in hoeverre sociale media berichten, foto’s en routes gemanipuleerd zijn. Dus of Bellingcat wel het ei van Columbus is, want conclusies gaan scheef als de feiten veranderen. In de tv-serie Homeland is de geheime dienst in het geniep zo actief op sociale media dat zij zelfs de politiek beinvloeden. Dat kan dus en is eenvoudig. Daarom opteer ik nu voor een schoon gepoetste bril met lichtgele glazen. Zodat ik vrolijk met open zonnige blik onderwerpen kan bespreken met degene die de andere krant heeft gelezen, die altijd op zijn mobiel zit en degene die uitsluitend televisie kijkt. Och nou vergeet ik die ene ver weg levende ziel die alleen radio luistert of uitsluitend nog in persoon communiceert. Ook hun mening wil ik graag horen, voordat ik de mijne vorm. En zo wil ik het graag zien, iedereen zijn eigen waarheid die mag wankelen en vervormen tijdens interactie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Durf te mislukken

1 Mei

Wie creatief wil zijn, zoekt het risico op…

Erik Kessels, meesterlijke missers

Een briljante uitdaging waar ik vorig jaar aan begon. Opdracht met de zekerheid van een vast inkomen gestopt. Gereedschap gekocht. Ideeën opgeschreven. Begonnen. Hout ging ik bewerken, teksten schrijven, foto’s maken, een vakantiewoning pimpen en misschien wel glas-in-lood ramen ontwerpen. Alles mocht mis gaan, sterker nog dat moest. Maar dat ging het niet … de meubelstukken deden het best redelijk en zagen er geweldig uit. De vakantiewoning kwam helemaal af en de vergunning kreeg ik ook rond. Het enige dat echt mislukte waren de ultiem fysieke inspanningen. Hoe meer ik trainde hoe langzamer ik liep. Hoe beter de conditie, hoe meer pijn. En bij pijn ga ik het liefst net nog een stapje harder lopen. Want, ik was overtuigd, de geest is sterker dan het lichaam. Er zou een moment van euforie komen bij het voltooien van een ‘ding’. Dat gevoel bleef uit. De ‘dingen’ werden beter, maar dat was niet de bedoeling. Mislukken moest ik.

Mijn dieptepunt bereikte ik in oktober toen ik tot de conclusie kwam dat ‘mijn durf om te mislukken’ vooral in mijn lichaam voelbaar was. Toen begon het klagen. Iets waar ik een grondige hekel aan heb. Een pijntje hier, een pijntje daar, moe en altijd stijf. De adviezen waren talrijk: Ohhh gebruik je dit al? Of dat? Ohhh en die dokter die is goed. Niets voor mij. Te onzeker en overal herken je iets in, waardoor je uiteindelijk nog slechter weet wat je oorspronkelijke klacht was en de ergste ziekte heel dichtbij lijkt te komen.

Ik buffelde gewoon door met een paracetamolletje, gezond eten, wat extra sporten en een goed heet bad. Totdat het de kwaliteit van mijn werk beïnvloedde, dan trek ik de plug er wel eens uit. Gewoon om te voorkomen dat de opdrachtgever teleurgesteld zou kunnen worden. Het was me nu voor de derde keer in drie jaar tijd overkomen; de kwaliteit van mijn werk werd minder. Althans in mijn ogen en ik was de opdrachtgever. Achteraf is daar de verzoening met het lot om mislukken tot kunst te verheffen ontstaan. Want zo voelde het: mislukt!

De nek zit vast. De hand tintelt in de nacht. De voet valt uit. Het bekken zeurt. Het achterhoofd is beurs. Het zicht is bijzonder fluorescerend helder of vlekkerig mistig. Ik beweeg vanwege de stijfheid vaak als 80-jarige. Het lijken de gevolgen van een auto ongeluk, maar dat zijn ze niet. Het zijn inmiddels bekende eigenaardigheden van een veranderend lichaam.

Fibromyalgie is de eerste diagnose. Een onzichtbare ziekte, veelal geconstateerd bij vrouwen, door veel medici in het hoekje van ‘psychisch’ geparkeerd en door vrijwel mijn hele omgeving beschouwd als: “ohhh heb je dat, nou dat is zo vaag…”

Accepteer je dat Mislukken lichamelijk kan zijn? Dat het helemaal geen kunst oplevert? Dat de openbaringen van diep vallen aan je voorbij gaan, omdat het verlangen naar een weg omhoog nog steeds leidend is? Dat creatief met rust omgaan wellicht ‘kunst’ is? U hoort van mij…

20170106_134608

%d bloggers liken dit: